Is een eend een eend?

Vandaag een uitspraak die goed afloopt voor de belastingplichtige.

Peter was getrouwd met Kim. Samen hebben ze een zoon, Peter jr. In 2010 komt het tot een scheiding. Kim verhuist naar Duitsland, Peter blijft in Nederland. Peter jr gaat met zijn moeder mee. De scheiding verloopt in goed overleg, de partner alimentatie wordt in onderling overleg vastgesteld op € 200 per maand.

In 2011 raakt Peter werkloos. Peter en Kim spreken af dat Peter voorlopig in ieder geval niet meer maandelijks de € 200 hoeft te betalen. Ze spreken af dat Peter ook later mag betalen als dat voor hem beter uitkomt. Verder betaalt hij een bedrag als er hoge kosten zijn voor het onderhoud van de auto of als er hoge kosten zijn voor hulpmiddelen.

In 2014 betaalt Peter in totaal € 2.210 aan Kim. Hij houdt netjes bij wat hij Kim betaalt, hoe hij het betaalt en waarvoor hij het betaalt. Niets aan de hand zou je zeggen.

De aangifte inkomstenbelasting over 2014 leidt bij de Belastingdienst tot vragen. De inspecteur vraagt om een specificatie van de € 2.210, de nota’s en betalingsbewijzen, de naam, het adres en de woonplaats voor wie de betalingen bestemd zijn en een kopie van het echtscheidingsconvenant.

Peter verstrekt hem de specificatie, kopieën van de dagafschriften waarop een betaling staat en een verklaring van Kim waarin zij verklaard welke bedragen ze wanneer heeft ontvangen en waarvoor. Ook stuurt hij een kopie op van het echtscheidingsconvenant en van de aangepaste afspraken.

De inspecteur accepteert alleen de bedragen die per bank zijn overgemaakt en dan nog niet allemaal. De bedragen die Peter heeft betaald voor het onderhoud van de auto zijn naar de mening van de inspecteur geen alimentatie. Hij corrigeert de aftrekpost. Verder geeft de inspecteur aan dat Peter de minst verdienende van de twee is, dus dat er geen sprake kan zijn van een verplichting van Peter naar Kim.

Peter kan met deze uitkomst niet leven en stapt naar de rechter. De rechter komt tot de volgende conclusie.

Het feit dat iemand in een bepaald jaar minder verdiend dan de ander is geen reden om aan te nemen dat er geen sprake is van alimentatie. Ex partners hebben een zorgplicht naar elkaar toe. Peter en Kim hebben dat dan weliswaar op hun eigen manier ingevuld, maar de wet stelt verder niet echt eisen aan hoe de bijdrage wordt ingevuld. De verklaring zoals die is opgesteld door Peter en Kim zou ertoe moeten leiden dat de bedragen als alimentatie aftrekbaar zouden moeten zijn.

Dat de inspecteur niet alle bedragen in aftrek toelaat kan al evenmin op sympathie van het Hof rekenen. Peter heeft de verklaring van Kim aan de inspecteur toegestuurd. Verder heeft hij haar contactgegevens aan de inspecteur gegeven. De inspecteur kan dan wel blijven volhouden dat dat onvoldoende “bewijs” is, maar hij zou eventueel ook verder onderzoek kunnen doen bij Kim. En dat heeft hij niet gedaan. Peter heeft voldoende gedaan, in de ogen van het Hof, om aannemelijk te maken dat hij de bedragen betaald heeft zoals hij die heeft opgenomen.

Moraal van het verhaal: het maakt niet uit, wat je afspreekt of hoe je het vastlegt. Als je het maar afspreekt en vastlegt. En in een ideale wereld doe je dan vervolgens ook nog eens wat er afgesproken en vastgelegd is.

Advertenties

Wet uitfasering van het pensioen in eigen beheer: de positie van de (ex) partner

Hoera! Na lang lobbyen heeft Wiebes voldoende consensus gevonden voor zijn kindje: afschaffing van het pensioen in eigen beheer. Dit heeft nogal wat voeten in aarde gehad, maar dat laten we nu voor wat het is. Het belangrijkste is, dat we nu eindelijk een soort van zekerheid hebben voor het pensioen in eigen beheer.

Met ingang van 1 januari 2017 kan een directeur groot aandeelhouder zijn pensioen in eigen beheer niet meer verder opbouwen in eigen beheer. Hij heeft drie mogelijkheden:

  1. Verdere opbouw stopzetten, wel jaarlijks actuarieel berekenen
  2. Afkopen
  3. Omzetten naar een oudedagsverplichting

Over de gevolgen van de drie opties in specifieke situaties wordt al veel gesproken. Iedere adviseur kan zijn of haar klant prima vertellen wat de gevolgen zijn voor de onderneming en voor de prive situatie van de dga.

Een van de grote problemen waar onze staatssecretaris tegen aan liep was de positie van de (ex-) partner van de dga. In het voorstel zoals het er nu ligt, speelt de (ex) partner een grotere rol dan je in eerste instantie wellicht zou denken.

Ik stel jullie voor Dick en Hanneke. Dick en Hanneke zijn eind jaren 80 getrouwd. Het huwelijk heeft geduurd tot halverwege de jaren 90. Sinds 1986 bouwt Dick een pensioen op in eigen beheer. De scheiding van Dick en Hanneke is niet soepel verlopen. Dick heeft Hanneke inmiddels al 20 jaar niet meer gezien of gesproken en wil dat graag zo houden.

Dick wil zijn pensioenaanspraken afkopen. Dat betekent dat de BV fiscaal geruisloos de aanspraak mag afstempelen (lees: mag verlagen). Daarna mag de B.V. de verlaagde aanspraak afkopen. De afkoop is deels belast. Na afloop van de hele exercitie heeft Dick geen pensioenrechten meer.

Hanneke heeft, uit hoofde van hun huwelijk, nog een aanspraak op de BV van Dick. Zij heeft recht op een deel van zijn ouderdomspensioen en op een deel van het opgebouwde nabestaandenpensioen. Als Dick zijn pensioen zou willen afkopen, dan zal hij toch echt met Hanneke om tafel moeten. Want afkoop kan alleen als de (ex) partner mee tekent. Hoe groot zou de kans zijn dan Hanneke mee wil tekenen, als dit betekent dat zij rechten gaat prijs geven?

Het tweede stel waar ik jullie mee wil laten kennismaken zijn Bob en Francien. Bob en Francien zijn al jaren bij elkaar. Ze zijn buiten gemeenschap van goederen getrouwd. Francien heeft al die jaren voor de kinderen gezorgd en heeft altijd een deeltijd baan gehad. Bob werkte al die tijd voltijds aan de opbouw van zijn onderneming. Hun huwelijk lijkt stabiel, maar steeds vaker is er minder begrip voor elkaars situatie. En juist op dit moment komt Bob met het verhaal over de afkoop van pensioen in eigen beheer. Zou u, als u Francien was, tekenen?

Het derde stel, Ton en Margriet, zijn al jaren getrouwd en ook heel 2017 gelukkig getrouwd. Ton doet, net als de 25 jaar ervoor, de financiën. Margriet bemoeit zich hier niet mee, net als de afgelopen 25 jaar. Ton besluit in 2017 tot afkoop van het pensioen in eigen beheer. Margriet tekent mee. Zoals gezegd, ze heeft geen reden om het niet te doen, hun huwelijk is goed en Ton heeft nog nooit iets gedaan wat niet in haar belang was. In 2019 besluit het stel toch te gaan scheiden. Margriet zoekt een advocaat en die vraagt naar de pensioenrechten van Ton. Margriet geeft aan dat die er niet meer zijn en dat ze ook niet precies weet hoe het nu zat, maar ze heeft er iets voor moeten tekenen.

 

Bij een slechte relatie met de (ex) partner zijn de mogelijkheden met het pensioen in eigen beheer dus beperkt. Reden temeer dus om te zorgen voor een goede relatie!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kom uit die luie stoel!!

Vorige week is met de meest kleine meerderheid het wetsvoorstel van Pia Dijkstra door de Tweede Kamer aangenomen. 75 leden stemden voor.

Het wetsvoorstel is niet meer uit de media weg te denken. Met veel zin en onzin er omheen. Hoe is donorregistratie nu geregeld? Heel simpel: je logt met je digid in op de site voor donorregistratie (www.donorregister.nl). Daar heb je 3 keuzes. De eerste is dat je jouw organen ter beschikking stelt voor donatie, de tweede is dat je dat niet doet, de derde is dat je het overlaat aan jouw nabestaanden. Simpel. Echt, het kost je nog geen 2 minuten.

2 minuten. Negen miljoen mensen boven de 18 hebben in de afgelopen jaren niet de tijd kunnen vrij maken om het register in te vullen. NEGEN MILJOEN mensen.

Niet registreren betekent niet dat je geen donor bent. Het betekent alleen maar dat je de keuze overlaat aan jouw nabestaanden. Vlak na jouw overlijden zullen jouw nabestaanden de vraag krijgen of jouw organen mogen worden gebruikt. Zeggen zij nee, dan is het nee.

Stel dat mijn nabestaanden niet op de hoogte zouden zijn van mijn keuze. Het lijkt me voor hen heel lastig om te kiezen voor orgaandonatie, als ze er niet van overtuigd zouden zijn dat ik dat zou willen. Dat snap ik. Om te voorkomen dat mijn nabestaanden voor die keuze komen, heb ik me geregistreerd. En heb ik ze op de hoogte gebracht van mijn registratie en van mijn keuze. Als ze dan toch een beslissing moeten nemen, dan toch wel graag in de lijn van mijn wens.

Van 9 miljoen mensen is nu dus niet duidelijk wat hun keuze zou zijn. Dat betekent dat iedereen in zijn leven meerdere keren met de vraag: wat te doen met de organen wordt geconfronteerd. Dat kan bijna niet anders. Nogmaals: als je niet weet, wat de keuze zou zijn van de overledene, dan lijkt het me een bijna onmogelijke taak om hier een goed besluit over te nemen. We hebben het hier niet over een kleuter die vraagt of hij nog een koekje mag. En toch vinden 9 miljoen mensen het niet belangrijk genoeg om hun keuze kenbaar te maken.

Als de wet wordt ingevoerd, dan verandert er eigenlijk niet zoveel. Het wetsvoorstel beoogt alleen om de keuze van de 9 miljoen mensen die hun keuze nu nog niet kenbaar hebben gemaakt wel te kunnen registreren. Mocht je je nog niet geregistreerd hebben, dan ontvang je een brief met daarin 4 mogelijkheden: ja ik word donor, nee ik word geen donor, mijn nabestaanden mogen het bepalen of een specifiek persoon mag het voor mij bepalen. Die brief kun je invullen en terug sturen. Reageer je niet binnen 6 weken, dan ontvang je nog een herinnering. Als je ook daarop niet reageert, dan gaat men ervan uit dat je wel donor bent. Je hebt dus in het begin 12 weken om te reageren. Maar ook daarna nog, kun je jouw keuze wijzigen. Is er een moment waarop je van gedachten verandert, dan verander je ook jouw keuze in het donorregister. Zoals ik al aangaf: het is maximaal 2 minuten “werk”.

De tegenstrijdigheid met het recht op zelfbeschikking kan ik hier oprecht niet vinden. Het recht op zelfbeschikking zegt dat je zelf mag bepalen hoe je je leven wil leiden. En dat mag je ook. Ook als dit wetsvoorstel wet wordt. JIJ bepaalt of je donor wordt of niet. Het wetsvoorstel beoogt juist om jouw keuze vast te leggen. Om er zeker van te zijn dat er niets tussen jouw recht op zelfbeschikking en de werkelijkheid kan komen. En wees nou eerlijk: een recht op zelfbeschikking is toch iets anders dan een recht op niets doen?

Mocht je nou helemaal geen zin hebben in die brief en die herinnering, dan is er nog een heel makkelijke manier om het te voorkomen. Ga vandaag nog naar de website www.donorregistratie.nl en registreer je keuze. Of dat nou de keuze voor orgaandonatie is of tegen, dat maakt niets uit. Maar wees er zeker van, dat jouw keuze bekend is.  Niet alleen in het register, maar ook en vooral bij jouw nabestaanden.

Hypotheekrente of alimentatie

Marc en Saskia waren getrouwd. In 2006 besluiten ze te gaan scheiden en op 14 november 2007 wordt de scheiding uitgesproken. Ze spreken het volgende af:

  1. Saskia mag voorlopig nog in de woning blijven wonen.
  2. Marc neemt de kosten van de woning voor zijn rekening. Het gaat dan om de kosten van de hypotheekrente en de verzekeringen
  3. De woning wordt in de verkoop gezet en de verkoopopbrengst wordt verdeeld.
  4. Marc betaalt geen alimentatie aan Saskia zolang de woning nog niet verkocht is. Na verkoop en levering van de woning aan een derde zal Marc € 300 gaan betalen.

Marc doet zijn aangifte inkomstenbelasting 2009. Op zich doet hij zijn aangifte zoals zou moeten: hij geeft de helft van de hypotheekrente aan als aftrekbare hypotheekrente. De andere helft van de hypotheekrente geeft hij aan als alimentatie. Ook geeft hij bij de alimentatie de bedragen aan van het eigenwoningforfait en de betaalde verzekeringspremies. Onder “normale” omstandigheden de juiste weg.

De woning blijkt lastig verkoopbaar. In 2013 staat de woning nog steeds te koop. Marc heeft dan 5 jaar alle kosten van de woning betaald en vindt het eigenlijk wel welletjes. Hij geeft bij Saskia aan dat hij stopt met het betalen van alle lasten en dat zij ook maar de helft moet gaan bijdragen. Saskia is not amused. Ze belt direct de volgende dag haar advocaat. Die stuurt Marc een pittige brief waarin hij aangeeft dat Marc en Saskia bepaalde afspraken hebben gemaakt. Daarvan kan hij niet eenzijdig afwijken. Pas als Marc en Saskia het eens zijn over een andere afspraak of wanneer de rechter zou beslissen dat er anders gehandeld moet worden, kan Marc van deze afspraak af. En van geen van beide situaties is sprake.

Bij de aangifte over 2009 stelt de inspecteur vragen. Hij wil het echtscheidingsconvenant zien. En betaalbewijzen. Uiteindelijk legt hij een navorderingsaanslag op. De inspecteur is van mening dat de hypotheekrente niet kan leiden tot alimentatie omdat in het convenant is afgesproken dat Marc geen alimentatie verschuldigd is, zolang de woning niet verkocht is. En daarmee is voor de Inspecteur de kous af.

Marc gaat in beroep tegen de aanslag. Ze komen voor het Hof te staan en het Hof bekijkt de zaak nog een keer van alle kanten. Het Hof start met de fiscale definitie van alimentatie oftewel: onderhoudsverplichtingen.

Volgens de wet zijn onderhoudsverplichtingen periodieke uitkeringen en verstrekkingen op grond van een rechtstreeks uit het familierecht voortvloeiende verplichting. In deze definitie zijn verschillende termen van belang. Maar voor deze zaak gaat het vooral op het stukje: rechtstreeks uit het familierecht voortvloeiend. Immers: Marc betaalt de hypotheekrente periodiek en het is een verplichting. De vraag is alleen of Marc deze betaling doet omdat de bank dat wil of omdat het een afspraak is tussen hem en zijn ex-echtgenote bij de echtscheiding.

Het Hof gaat op zoek naar het antwoord op deze vraag. Tijdens de zitting vragen ze Marc om een verklaring. Naar aanleiding van die verklaring concludeert het Hof dat het inderdaad om alimentatie gaat. Ook het briefje van de advocaat van Saskia laat zien dat dit niet echt een afspraak is die voortvloeit uit de echtscheiding, aldus het Hof.

Volgens het Hof is wel voldoende vast komen te staan dat er sprake is van een uit het familierecht voortvloeiende verplichting.

Jammer voor Marc dat hij in beroep moest gaan om gelijk te krijgen. Als de afspraak in het convenant anders was verwoord, dan had de inspecteur wellicht al niet tot zijn stelling gekomen en had een procedure niet nodig geweest. Goed advies kan een hoop ellende  voorkomen.

 

Valkuilen bij het aanvragen van een hypotheek

De woningmarkt trekt aan. En dat is te merken. Maar ook al lijkt de woningmarkt weer terug te gaan naar de oude situatie, de verstrekking van een hypotheek is voor altijd gewijzigd. Als je in de afgelopen periode een nieuwe hypotheek nodig hebt gehad, dan heb je dit al gemerkt. Maar voor wie zich aan het oriënteren is, hierbij een wat onverwacht gevolg. Dit vooraf weten voorkomt later een wellicht lastige discussie.

Marlous wil een huis kopen. Zij woont nu nog in een huurhuis en heeft dus geen hypotheek op dit moment. Zij heeft een goed inkomen van € 65.000 per jaar. Begin dit jaar probeert zij erachter te komen voor welk bedrag zij een huis zou kunnen kopen. Zij denkt zelf aan een huis van ongeveer € 300.000.

Het blijkt al niet heel makkelijk te zijn om erachter te komen of dit een optie is. Maar goed, zij krijgt het idee dat de door haar gewenste woning bereikbaar is. De woning heeft een vraagprijs van € 285.000. Ze verwacht dat ze nog wat dingen moet verbouwen. Na wat onderhandelen komen de verkoper en zij uit op een prijs van € 274.000. Ze biedt onder voorbehoud van financiering en onder voorbehoud van een bouwkundige keuring.

Parallel aan het bieden start ze de hypotheekaanvraag op bij de bank. De bank gaat uit van een waarde van de woning van € 285.000 en verbouwingskosten van € 17.500. Verder tellen ze er de kosten voor het afsluiten van de hypotheek bij op en ook de overdrachtsbelasting mag nog worden geleend. Het dan overeengekomen aankoopbedrag kennen ze: € 274.000.

Al rekenend komt de bank op een maximale hypotheek van € 300.480,35. Een bedrag van € 17.500 zal in een bouwdepot worden gestort voor de verbouwing. Wel wordt er nog een taxatierapport gevraagd voor de waarde van de woning na verbouwing.

Vlak nadat de bank de hypotheek uitgangspunten heeft geformuleerd, komt de uitkomst van de bouwkundige keuring. Uit deze keuring blijkt dat er in het komende jaar voor een bedrag van € 8.000 moet worden gerepareerd aan de woning. De taxateur neemt dit mee in zijn waardering. En Marlous neemt dit mee in haar eigen begroting. Ze verhoogt haar verbouwingsbudget van € 17.500 naar € 25.000. Ook gaat ze met de verkopers in overleg. Een deel van de kosten had ze niet kunnen voorzien toen ze ging bieden. Deze komen eigenlijk voort uit het doe het zelven van de huidige bewoners. Deze kosten wil zij toch wel graag in ieder geval voor een deel in mindering brengen op de koopprijs.

De verkoper is hier niet heel blij mee, maar gaat uiteindelijk akkoord met een verkoopprijs van € 272.000. De taxateur berekent de waarde van de woning na verbouwing op € 290.000. Marlous denkt op dit moment dat er geen vuiltje aan de lucht is. Immers: ze kan ruim € 300.000 lenen van de bank. Zij gaat ervan uit dat ze na betaling van de koopsom en kosten voor de aanschaf van de woning nog ruim € 19.000 te besteden heeft aan de verbouwing vanuit het depot van de bank. Verder heeft ze nog € 7.500 aan spaargelden die ze hiervoor wil gebruiken. Voldoende dus om het huis helemaal naar haar zin te maken.

Ze doet de hypotheekaanvraag en levert alle gegevens aan. De bank ziet de lagere woning en de hogere verbouwingskosten. Ook bekijken zij het taxatierapport. Daaruit trekken ze de conclusie dat de hypotheek maximaal € 295.800 kan bedragen. Bovendien gaat van dit bedrag € 25.000 in een bouwdepot. Dat betekent dat er voor de aankoop van de woning nog een bedrag over is van € 270.800.

Marlous heeft voor de aankoop van de woning een bedrag nodig van € 280.940 (de aankoopprijs vermeerderd met overdrachtsbelasting, taxatiekosten, advieskoten en dat soort zaken). En dus komt zij geld “tekort”.

De bank wil dus alleen maar doorgaan met de hypotheekofferte als zij kan aantonen dat zij het verschil uit eigen middelen kan betalen. Ze kan aantonen dat ze een spaartegoed heeft van € 7.500, maar dat is dus niet voldoende. Er moet een dagafschrift komen waar er een saldo is van meer dan € 10.000. Anders krijgt ze geen hypotheekofferte. En dus geen hypotheek.

Aan de ene kant prima uiteraard dat de bank in ieder geval in de gaten houdt wat de financiële situatie van een klant is. Toch zijn er wel wat kanttekeningen te plaatsen bij deze casus. Het verbouwingsdepot blijft 2 jaar bestaan. Je krijgt dus voor het depot 2 jaar om de verbouwingen te doen. Het spaargeld moet er echter wel nu zijn, in plaats van dat Marlous twee jaar krijgt om een en ander bij elkaar te sparen.

Afhankelijk van de huur die Marlous zou moeten betalen in haar huidige woning, kan ik me voorstellen dat ze goedkoper af is in haar koopwoning dan in haar huurwoning.

En als derde: lang niet alle verbouwingskosten zijn kosten die waardevermeerderend zijn. Als zij in haar verbouwingsbudget een deel van de kosten had geschrapt (en dan wel het deel dat niet waardevermeerderend werkt), dan had ze kunnen volstaan met een lager bedrag aan eigen geld. Terwijl ze feitelijk in twee jaar tijd hetzelfde had kunnen uitgeven.

Mijn conclusie na deze casus is dat het afsluiten van een hypotheek een soort van schaakspel is geworden. Waarbij een goede advisering HET verschil kan zijn tussen het wel of niet verkrijgen van een hypotheek.

De lasten van een eigen woning

De eigen woning speelt bij echtscheidingen vaak een cruciale rol. Een paar jaar geleden omdat de ene partner de andere niet kon betalen voor de overwaarde, de afgelopen jaren steeds vaker omdat de woning niet verkoopbaar bleek. In de afgelopen maand, met een op stoom komende woningmarkt, liep ik tegen een ander punt aan. De situatie, gestileerd, en de gevolgen.

Paula en Wil gaan in 2008 samen wonen. Ze zijn jong en hebben de wereld voor zich. Ze kopen een woning “op de groei”. De totale aanschafwaarde inclusief verbouwingen is € 250.000. Hiervoor sluiten ze een hypotheek met een rente van 4,8 %. Per maand betalen ze € 1.000 aan hypotheekrente. In de loop der jaren daalt de woning in waarde. Wil raakt werkloos en in 2014 besluit Paula de relatie te beëindigen. Ze vertrekt uit de woning. Ze probeert Wil ervan te overtuigen dat ze er verstandig aan doen om de woning te verkopen, ook al levert dit een restschuld op, maar Wil is het daar niet mee eens. En werkt niet mee met het te koop zetten van de woning.

Zo modderen ze een paar jaar door. In eerste instantie spreken ze af dat Wil, omdat hij de woning niet wil verkopen en in de woning wil blijven wonen, alle kosten van de woning voor zijn rekening neemt. Al snel blijkt dat hij niet aan alle verplichtingen kan voldoen. Paula besluit bij te gaan dragen in de kosten. Ze betaalt maandelijks een bedrag van € 500 aan hypotheekrente, haar deel van de rente.

Begin 2016 neemt de bank contact met haar op. Het blijkt dat Wil helemaal niets meer betaald aan de bank en ze overwegen in te grijpen. Paula gaat in overleg met Wil en met de bank. Ze komen overeen dat de woning nu toch echt zo snel mogelijk in de verkoop moet. De bank wil hier de “lead” in hebben en zij schakelen een makelaar in en bepalen de verkoopprijs.

Als na 8 weken blijkt dat er nog geen kijkers zijn geweest, neemt de bank weer contact op. Ze willen dat de prijs verder verlaagd wordt. Ook geven ze aan dat Wil wederom aan geen enkele verplichting voldoet. Ze dreigen de lening te melden bij de BKR in Tiel. Ten einde raad stort Paula haar volledige spaartegoed van € 5.000 om in ieder geval een deel van de achterstallige rente te voldoen.

Paula neemt contact met mij op. De verlaging van de vraagprijs leidt in ieder geval tot kijkers, de hoop is dus dat de woning nu wel redelijk snel verkocht zal gaan worden. De woning staat nu te koop voor € 199.000. Ze vraagt zich af of ze fiscaal nog iets kan met de extra storting die ze heeft gedaan. En ze vraagt zich af wat er gebeurt na afloop van de echtscheidingsregeling.

Op 1 juli 2016 is het twee jaar geleden dat zij de woning heeft verlaten. Vanaf dat moment “verhuist” voor haar de woning naar box 3. Ook de hypotheekschuld gaat mee. Dat betekent dat ze geen recht meer heeft op hypotheekrente aftrek. Omdat de woning minder waard is dan de hoogte van de hypotheekschuld, ontstaat er een restschuld. De rente op deze restschuld blijft in ieder geval de komende 15 jaar aftrekbaar in box 1.

De restschuld wordt berekend door de totale schuld te verminderen met de waarde van de woning en te verminderen met de verkoopkosten. Omdat de woning nog niet verkocht is, is het lastig om de precieze waarde van de woning vast te stellen. Ook de verkoopkosten zijn nog niet helemaal duidelijk.

Voor 1 juli gelden de regels zoals die ook in 2015 golden: bij haar is de helft van de totaal  verschuldigde hypotheekrente aftrekbaar. In dit geval €3.000 (de helft van de hypotheekrente over de helft van het jaar). Als ze meer betaalt dan haar deel, dan is dat bedrag in ieder geval niet als hypotheekrente aftrekbaar. Wel kan ze, door goedkeuring van de belastingdienst, dit deel aftrekken als een alimentatiebetaling.

Na 1 juli is de rente die zij betaalt voor het niet-restschuld deel van de hypotheek niet meer aftrekbaar in box 1.

 

Het is voor haar te hopen dat de woning zo snel mogelijk zal worden verkocht.

 

 

 

 

De grote vraag is: WAAROM?

Ik start mijn computer op. Vervolgens start ik Word op. En plotseling wordt het “Microsoft deel” van mijn computer wakker en wordt de Microsoft AutoUpdate geopend. Ik krijg een scherm voor me met de melding: AutoUpdate controleert automatisch op updates voor uw Microsoft-software. Eerstvolgende zin: Hoe wilt u op software updates controleren? Mogelijke antwoorden: handmatig of automatisch. Ben ik nu de enige die zich hierbij de vraag stelt: WAAROM?

vraag

Maar de volgende “waarom?” dient zich een paar seconden later al aan. Volslagen op de automatische piloot klik ik op: automatisch controleren op updates. Vervolgens gaat “het systeem” voor mij aan de slag. En komt even later met een lijstje met updates. Prima. Ik klik op instaleren en krijg vervolgens direct de melding: kan niet installeren omdat Word open staat. Ja lieve mensen van Microsoft, als jullie de boel zo programmeren dat de AutoUpdate pas gaat werken als je een Microsoft programma opent, dan zal dat programma nog wel open staan he? Waarom sluit dat programma nou niet automatisch als we updates gaan installeren? WAAROM?

Word afgesloten, update wordt geïnstalleerd. En om te voltooien moet je op het knopje voltooien drukken. WAAROM? Is er wel eens iemand, die na installatie van updates denkt, nou doe toch maar niet? En als je dat dan denkt he, kun je dat dan doen door niet op voltooien te klikken?

Afijn, burgerlijke ongehoorzaamheid onderdrukt. En toch maar op voltooid geklikt. En vervolgens gaat de Autoupdate, ik jok niet, het is echt waar, gewoon weer automatisch op zoek naar updates. WAAROM??

Het voorgaande bracht bij mij een hele lijst aan situaties naar boven waar ik eigenlijk dezelfde vraag gewoon niet beantwoord krijg. Mijn vriend belt met de garage om een afspraak te maken voor een onderhoudsbeurt. Meneer, ik heb goed nieuws voor u, we hebben een haal- en brengservice. Dus waar mogen we de auto halen? Nou, ik weet het goed gemaakt, ik kom op weg naar kantoor langs jullie garage, zal ik hem daar achterlaten? Als jullie me dan naar kantoor brengen, dan ben ik helemaal gelukkig. Ehm….. nee dat kan niet. We kunnen alleen de auto halen en brengen, niet u. WAAROM?

Ook mijn auto mocht een dagje in de garage verblijven. Al jaren rij ik hetzelfde merk, ik ben er heel tevreden over. Al jaren kom ik bij dezelfde garage, ik vind de mannen daar vriendelijk en netjes en ik heb het idee dat ze doen wat ze moeten doen. Het kan ongetwijfeld goedkoper, maar weet je, dit werkt en de mannen kennen mijn nummerbord uit hun hoofd. Scheelt mij een stressmomentje. Een week later word ik gebeld door een dame, die duidelijk een script voor zich heeft. Verveeld werkt ze het script af: uw auto heeft een beurt gehad, is alles naar wens geweest? Ja helemaal prima, ik kom er al jaren en de mannen waren ook deze keer net als de vorige keren vriendelijk en hebben gedaan wat ze moesten doen. Met verveelde lijzige stem: fijn dat u tevreden bent. Tot ziens! Huh? WAAROM??

Voor mijn communicatie met de overheid via mijn pc heb ik een certificaat nodig. Het certificaat was aan vervanging toe (dat moet nou eenmaal eens in de zoveel jaar). Vol goede moed begon ik aan dit proces, maar ik liep vast omdat de leverancier alleen windows software op de website had staan. Dus gebeld met de leverancier. Waar kan ik de Mac software vinden? Dat ondersteunen we niet mevrouw. Oh, maar ik werk nu ook met een Mac en jullie certificaat en het werkt wel. Ja het werkt wel, maar de aanvraag ondersteunen we niet. Via een omweg certificaat wel aangevraagd en gekregen en het werkt weer als een zonnetje op mijn Mac. Maar mijn vraag blijft dan toch: WAAROM??

Een van de wielen van mijn groencontainer was eraf gevallen. Onhandig. Maar goed, geen man overboord, volle container op 1 wiel naar de straatkant gereden. Iets minder handig dan met 2 wielen, maar om nou te zeggen dat het een onmogelijke opgave was, nee dat niet. Kom thuis, wil de container weer terug op zijn eigen plek in de tuin zetten en kom tot de conclusie dat het missende wiel voor de vuilnismannen een goede reden was om de bak wel van de ene naar de andere kant van de straat te rijden, maar hem niet te legen. WAAROM?

Het is niet zo dat dit soort voorvallen mijn hoofd vullen. Het is wel zo dat ik bijna dagelijks wel een keer in stilte uitroep: WAAROM? En misschien nog wel vaker ook. Dit is echt het topje van de ijsberg. Het is niet dat ik altijd antwoord wil hebben op mijn waarom. Ik kan best leven met een onbeantwoorde waarom. Maar heel, heel, heel soms word ik er toch een heel klein beetje opstandig van.

Oversluiten of niet, dat is de vraag!

Vorige week had ik een afspraak met Paul. Paul heeft samen met zijn vriendin begin 2008 een huis gekocht. Het huis kostte toen € 350.000. Ze hebben een hypotheek afgesloten voor hetzelfde bedrag. Beiden werkten ze voltijds. De rente stond op dat moment historisch laag en dus kozen ze voor 20 jaar vast voor 5,5 %. De zekerheid van de “lage” last gaf hen rust.

Jaar na jaar daalde de rente vanaf 2008. En inmiddels vraagt Paul zich af of het allemaal wel zo handig was. Vlak nadat ze hun huis gekocht hadden, stortte de huizenmarkt in. De waarde van hun woning schommelde in de afgelopen jaren rond de € 275.000. En die rente…. Stel nou dat hij de hypotheek nu zou sluiten, dan zou hij per jaar maar € 7.000 betalen in plaats van € 19.250 die ze nu per jaar kwijt zijn.jack_def

Het geven van een hypotheekadvies is maatwerk. Iedere situatie is anders. Niet alleen is de situatie bij de woning eigenaren in alle gevallen anders. Ook speelt mee bij welke hypotheekverstrekker de lening is gesloten. Niet overal worden dezelfde voorwaarden gehanteerd en niet overal kun je even gemakkelijk wijzigen. Als je wilt weten of het oversluiten van een hypotheek in jouw situatie voordelig is, laat je dan altijd goed adviseren.

Maar een goede voorbereiding is nooit weg. Dus wat zijn de zaken waar je in ieder geval over na moet denken bij het eventueel oversluiten van een hypotheek?

  1. Let erop dat je bij het verschil rekening houdt met de eventuele aftrekbaarheid van de hypotheekrente. Het werkelijke verschil kan kleiner zijn.
  2. Als je een spaarverzekering gekoppeld hebt aan de hypotheek, dan is het rendement op deze verzekering meestal ook gekoppeld aan het rentepercentage van de hypotheek. Een lager rentepercentage op de hypotheek leidt dan tot een lager percentage op de spaarverzekering. Dat kan tot gevolg hebben dat de opbrengst van de verzekering te laag wordt voor de uiteindelijke aflossing. En dat kan weer betekenen dat de premie van de verzekering omhoog moet.
  3. Boete rente wordt bepaald door het verschil tussen de oude en de nieuwe rente en de nog resterende looptijd. Hoe langer de nog resterende looptijd, hoe hoger de boete rente is. Overigens: de boeterente is wel aftrekbaar voor de inkomstenbelasting.
  4. Behalve boeterente kun je ook kijken of rentemiddeling wellicht een optie is. Bij rentemiddeling wordt de boeterente eigenlijk uitgesmeerd over de nog resterende looptijd. Hierdoor betaal je een hogere rente dan wanneer je echt zou oversluiten.
  5. Onder bepaalde omstandigheden kan het een goede optie zijn om de hypotheek voor een deel (het boetevrije deel) af te lossen. Neem deze optie mee in de vergelijking!

Aflossen of niet, oversluiten of niet, het is een zeer persoonlijke afweging. Paul besloot uiteindelijk, alles overziend, dat zijn huidige situatie minder slecht was dan hij het afgelopen jaar dacht. Hij heeft vrede met het feit dat hij wellicht iets meer betaald dan wanneer hij nu een nieuwe hypotheek zou afsluiten. Wel heeft hij besloten om wat meer af te lossen op zijn hypotheek. Zodat hij uiteindelijk de waarde van zijn woning en de hypotheek wat meer in evenwicht heeft. En die aflossing leidt automatisch ook tot een lagere rente!

 

Het spel en de knikkers

Pensioen in eigen beheer. Eind jaren ’80 iets dat je als DGA MOEST hebben. De mogelijkheden waren legio, de nadelen waren beperkt. En de nadelen die er waren, konden met een zorgvuldige planning over het algemeen nog omzeilt worden.

Achteraf gezien denk ik, dat er in die tijd wellicht te weinig kennis was over dit onderwerp bij het ministerie van Financiën. Daar kwam verandering in toen Willem Vermeend het  voor het zeggen kreeg.

05802252

Eind jaren ’90 kwamen de eerste veranderingen. Deze veranderingen leken nog zeker een kwestie van geven en nemen. Aan de ene kant werden er belangrijke eisen gesteld aan de berekeningen, maar aan de andere kant mocht de pensioenleeftijd omlaag. Bovendien werd opbouw toegestaan tot 100 % van het laatstverdiende loon. Niet onlogisch, maar toch een behoorlijke verruiming.

De eerste jaren van de nieuwe eeuw stonden in het teken van een nieuw belastingstelsel. Oftewel: men had het te druk op Financiën om op het pensioen in eigen beheer te letten. Maar sinds 2005 gaat het los. In rap tempo wordt de wetgeving van een rustig, comfortabel en mooi bloembed tot een kaal stuk land, waar je je best moet doen om niet op een mijn te stappen. Werkelijk alles is er op gericht om de regeling om zeep te helpen.

En toch lukt het de huidige staatssecretaris maar niet om met een fatsoenlijk plan te komen. Vorig jaar kwam hij met een brief met oplossingsrichtingen. En daarna nog 3 brieven met aanvullingen, aanpassingen en andere richtingen. De brieven verschillen nogal van elkaar, zodat het niet definitief duidelijk is, welke kant we uit zullen gaan. In maart 2016 heeft de staatssecretaris vragen van de Tweede Kamer beantwoord. Streven is nog steeds om voor 1 juli de wetgeving aan te passen. Op zijn minst een strakke planning.

Waarom is het zo moeilijk? Simpel. Het allergrootste pijnpunt zit niet bij de DGA. Met de DGA valt altijd te onderhandelen. Kwestie van de juiste prikkels. Nee, die DGA is zo moeilijk niet. Waar het pijnpunt dan wel zit? Bij de partner van de DGA. Door de opbouw heeft die namelijk ook rechten opgebouwd.

De belangen van de DGA en zijn partner staan nu ineens lijnrecht tegenover elkaar. Daar waar de DGA wellicht best zou willen afzien van zijn pensioen (onder de juiste voorwaarden), daar zal zijn partner daar toch een stuk voorzichtiger in zijn. Stel je nou eens voor dat het huwelijk na verloop van tijd toch zal eindigen in een echtscheiding. Dan kan het zijn dat de partner met het schrappen van het pensioen zo maar een paar ton euro’s prijs geeft.

Voor de BV en voor de DGA kan het, alles overwegend, een goede zaak zijn om het pensioen om te zetten, af te kopen of wat dan ook. Maar voor die partner?

Over doorgeschoten emancipatie

Afgelopen zaterdag stond in het AD een interview met Levchenko. Een Oekraïense voetballer, die al jaren in Nederland voetbalt. Zijn stelling is dat de emancipatie van vrouwen is doorgeslagen. Voor mij een goede reden om het stuk eens goed te lezen. Aan het einde van het interview, kwam ik tot de conclusie dat we het eigenlijk eens zijn. Maar ook dat zijn stelling naar mijn mening weinig te maken heeft met doorgeslagen emancipatie.

Lev vindt het vreselijk om een vrouw te zien fietsen met een man achterop. Hij voelt zich niet mannelijk als zijn date graag de rekening wil delen. Of zelfs helemaal wil betalen. Hij wil een date die hij moet veroveren. Een vrouw die zich goed verzorgt. En een vrouw die zich vrouwelijk gedraagt, hem ruimte geeft om mannelijk te zijn. Daar mag je iets van vinden, uiteraard, maar hebben we het hier dan over emancipatie of etiquette?

Emancipatie gaat over gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Gaat over gelijke kansen op de arbeidsmarkt. Gaat over hetzelfde betaald krijgen voor hetzelfde werk. Vergeet niet dat een getrouwde vrouw tot 1956 handelingsonbekwaam was. Tot 1957 was het verboden om als getrouwde vrouw te werken als ambtenaar. Trouwen stond gelijk aan ontslag. Tot ver in de jaren ’70 was het not done om te werken als je kinderen had. Als vrouw werd je geacht thuis voor de kinderen te zorgen. Pas in het begin van de jaren ’70 werd de man juridisch gezien niet meer gezien als het hoofd van de echtvereniging. En in de jaren ’80 werd abortus gelegaliseerd. Rond dezelfde tijd werd erkend dat verkrachting ook binnen het huwelijk kon plaats vinden.

Die veranderingen hebben ook hun impact op de omgangsvormen tussen mannen en vrouwen. Daar waar het in de jaren ’70 niet meer dan normaal was dat de man volledig het voortouw nam, daar kan dat nu leiden tot onbegrip. De etiquette van toen werkt niet meer. Of misschien toch wel een beetje? Want heel eerlijk gezegd: het is best handig als man en vrouw weten dat de vrouw als eerste naar binnen loopt. Scheelt gestuntel en wachten op elkaar. Soms zijn die “ongeschreven” regels handig.

Alle commotie rondom het interview met Lev leidt bij mij tot irritatie. Ja er moet nog veel gebeuren om te kunnen spreken over gelijke rechten. Maar we zijn op weg. De veranderingen kun je niet van vandaag op morgen doorvoeren. En daarbij: niet iedere man, die graag een vrouwelijke vrouw ziet, is een tegenstander van emancipatie. Juist Lev is daar het voorbeeld van: hij liet zijn biografie schrijven door een vrouw.

Laten we ophouden met praten over emancipatie. Laten we het gewoon gaan doen. Door hard te werken en te laten zien dat je als vrouw uitstekend “je mannetje” kunt staan. Gegarandeerd dat de emancipatie in de komende jaren weer een stukje verder wordt gerealiseerd.

 

http://www.taxmart.nl